به دست آور دل من را چکارت بادل مردم

به يک پلک تـــو مـي بخشم تمـــام روز و شب ها را

که تسکين مي دهد چشمت غم جانسوز تب ها را

بخوان! با لهجه ات حسّي عجيب و مشترک دارم

فضا را يک نفس پُر کن بـــه هــــم نگذار لب ها را

به دست آور دل من را چه کارت با دلِ مردم!

تو واجب را به جا آور رها کن مستحب ها را

دليلِ دل خوشـــي هايم! چه بُغرنج است دنيايم!

چرا بايد چنين باشد؟... نمي فهمم سبب ها را

بيا اين بار شعرم را به آداب تو مي گويم

که دارم ياد مــي گيرم زبان با ادب ها را

غروب سرد بعد از تو چه دلگير است اي عابر

براي هــر قدم يک دم نگاهــي کن عقب ها را