ديدن روي تو ازدور چه لذت دارد

اي که مهتاب رخت سايه بي افکنده به ماه
دل ما بر دل تو سخت ارادت دارد

مي شود گاه بيايي و به ما سر بزني
چون نگاه تو بهشت است سخاوت دارد

درپي چشمه ي احساسم وحيران توام
ديدن روي تو از دور چه لذت دارد

خسته در راه کوير و پي نامي زتو ام
کاش بودي که دلم قصد زيارت دارد

تو بگو ياور من فلسفه ي دوري خود
ورنه جبريست نبود تو که طاقت دارد؟

آسمان دل من ابري بي حوصله شد
تا تو فرياد زدي عقل شهامت دارد

تا کجا سوي تو آيم تو چرا دور روي
مگراين دشت پر از خار سياحت دارد

شعله ي عشق پس ازمرگ نگردد خاموش
اين چراغي ست که در قلب تو قدرت دارد